شیرین سخن

ﯾﮏ ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍ اگر ﺑﮕﺬﺍﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﮕﺬﺭﺩ

ﺍﯾﻦ ﺯﻣﺎﻥ  ﻣﯿﺸﻮﺩ  آﻥ ﺯﻣﺎﻥ 

ﻗﺪﺭ  ﻟﺤﻈﺎﺕ  ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ

ﺯﻧﺪگی ﻣﻨﺘﻈﺮ هیچکس

نمی ماند

قلب راستش نمی دانم چیست؟

 اما این را می دانم

   که فقط جای آدم های 

  خیلی، خیلی خوب است

هرگز هیچ روز زندگیت را سرزنش نکن 

روز خوب به تو شادی می دهد

روز بد به تو تجربه

و بدترین روز به تو درس می دهد 

فصل ها برای درختان هر سال تکرار می شود

اما فصل های زندگی انسان تکرار شدنی نیست 

تولد، کودکی، جوانی، پیری و دیگر هیچ 

در دست بانوئی به نخی گفت

سوزنی

کای هرزه گرد بی سر و بی پا

چه می کنی

ما میرویم تا که بدوزیم

پاره ای

هر جا که می رسیم تو با ما

چه می کنی

خندید نخ که ما همه جا با تو

همرهیم

بنگر به روز تجربه تنها

چی می کنی

برگ در هنگام زوال می افتد

 میوه در هنگام کمال

بنگر که چگونه می افتی

چون برگی زرد یا سیبی سرخ

دلم یک کلبه می خواهد درون جنگل پاییز

به دور از رنگ آدم ها

من و آواز توکاها

من و یک رود

من و یک کلبه ی پر دود

من و چای وکتاب حافظ و خیام

به دور از ننگ به دور از نام

چه غوغایی چه بلوایی

بسان برگ که از شاخه جدا گردد

درون من پر از شورش پر از فریاد

درون جنگل پاییز دلم یک کلبه می خواهد

به رهی دیدم برگ خزان

پژمرده ز بیداد زمان

کز شاخه جدا بود

چو ز گلشن روکرده نهان

در رهگذرش باد خزان

چون پیک بلا بود

ای برگ ستمدیده پاییزی

آخر تو ز گلشن ز چه بگریزی

روزی تو هم آغوش گلی بودی

دلداده و مدهوش گلی بودی

ای عاشق شیدا دلداده  رسوا

گویمت چرا فسرده ام

در گل نه صفایی باشد نه وفایی

جز ستم ز دل نبرده ام

آه خار غمش در دل بنشاندم

در ره او من جان بفشاندم

تا شود نوگل گلشن و زیب چمن

رفت آن گل من از دست

با خار و خسی پیوست

من ماندم و صد خار ستم

وین پیکر بی جان

ای تازه گل گلشن

پژمرده شوی چون من

هر برگ تو افتد به رهی

پژمرده و لرزان

 اینجا کلیک کنید

 برگ خزان/  گروه پالت